شنبه، 24 شهريور، 1386

سلام

چندی پیش که در بیرجند به سر میبردم؛ اشعاری یافته ام از پدربزرگم؛ مرحوم رجب رضایی (حافظ نیا)…. وی طبع شعر و شاعری داشته و با اینکه تحصیلاتش در حد مکتب بود ولیکن اشعاری که در طول عمر کوتاه خود (4 دهه) سرود, بسیار زیبا و خواندنیست و نشان از ذوق و استعداد وی دارد… چندین مورد از این اشعار ؛ توسط دوستان قدیمی و هم ولایتی هایش بدست بنده رسید که در فرصتی مناسب در این وبلاگ قرار خواهم داد…

بخوانید سروده زیر را که وصف حال خراشاد و نشانه عشق و علاقه وی به دیار خویش است و مرتبط با نام و هدف این وبلاگ نیز می باشد؛‌

نشانِ خُلد برین است , خاک کوی خُراشاد

بهشت روی زمین است , قریه نکوی خُراشاد

اگر به چشمه کوثر بُدی به فرضِ مَثل , دو

یکی به خُلد و یکی بُود آب جوی خراشاد

مگر که خطه مازندران به خواب بیند

هوای روح فزای خوش و نکوی خراشاد

خجل گذر کند و سرفکنده آهوی مشکین

اگر گذر کند از …(کوشک)… مُشک بوی خراشاد

مَناز صفحه تهران به قصر و دره و دربند

نِگر به دره تاج کوه و چارسوی خراشاد

قلوب مرده شود زنده, کهنه گان همه تازه

صباح و دم ز صبای عبیر بوی خراشاد

مدال و رتبه ام القری و دارالعبادین

خدیو دین زده بر …… روی خراشاد

بعهد ناصرین شاه بر سپهر رسانده است

ملا علی خراشادی, آبروی خراشاد

بود مثال قم و ری بسی مزار و مشاهد

ز نسل موسی جعفر , چهار سوی خراشاد

به هر دیار که گشتم , هر آنچه چشم فکندم

ندیده ام چو مردمان صلح جویِ خراشاد

اگر شنیده ای ز کوه باقران* قُهستان

بدان که هست همان کوه سبزه روی خراشاد

به لاله زار مرا نیست , احتیاج سیاحت

چو هست لاله رُخانِ سیاه موی خراشاد

هزار شُکر که پُر گند و کوفت , شهرنو ای نیست

به شهر و حومه بیرجند و هیچ سوی خراشاد

عُقودِ گوهرِ دین پروری و شاه پرستی

خَدیو عهدِ ازل, کرده در گلوی خراشاد

بگشتمی همه ییلاق گاه حومهء تهران

هنوز در دلِ من هست , آرزوی ِ خراشاد

رجب رضایی (حافظ نیا) 1330 شمسی

انشالله در آینده ای نزدیک با عکسهای بیشتری از خراشاد در خدمت دوستان خواهم بود….

والسلام

در پناه حق