من کتاب هستم (د. خدادوست) / I am a Book (Persian Stage play)
من کتاب هستم
نوشته از دانش خدادوست
I’m a Book
A Persian Stage play
By: Danesh Khodadoust
نمايشنامه های علمی – تخیلی «ماه ، زمين ، ستاره»
***
نمايشنامه « من كتاب هستم».
بر گرفته از كتاب «تاثير علم بر اجتماع» اثر «برتراند راسل».
*********
بیشتر بدانید:
من كتاب هستم. شش هزار ساله ام. پسرم علم را دوست دارم. مثل من پير نيست. خوب نيست. بد هم نيست. اخلاقش را مي گويم. خيلي شر است. باهوش است. پاي شگفتي كه مي رسد دهانش باز مي ماند. هنوز كودك است. يك بار مي خواست چشم برادرهاي بزرگش را در بياورد. به من خيلي نزديك شد. قبلش خيلي دور بود. به عكس همه بچه هايي كه اول به پدر و مادرشان نزديك اند ، اما بزرگ كه مي شوند فاصله مي گيرند. تازه قلم دستش گرفته بود كه همه مشق هاي برادرهايش را خط زد. بزرگ ترشد. نبوغ داشت.. همه چيز را مي خواست كشف بكند. به زمين مي گفت : تو دور خورشيد مي چرخي. به ماه مي گفت : تو هم مي چرخي. به خورشيد مي گفت : تو يكي ثابتي. همه را ثابت كرد.
پسرم خيلي دوس داش گوش بده ، نگاه كنه ، حرف بزنه. اين ميز هم شعور داره. گوش بده. اين همه روش مي نويسيم. دست هاي خستمونو روش مي ذاريم. مني كه كتابم جام اونجا روي ميزه.
اما حقيقتش «علم» پسرم گاهي وقتا دلش مي گيره. يه روز تو مدرسه به معلم اش گفت : «آقاي معلم من شرمنده ام.»
«تو كه هميشه نمره هات بهترينه. تازه نمره انضباطت هم كه بيسته».
«آقاي معلم من وقتي آدما رو مي بينم احساس شرمندگي مي كنم».
«خب بگو چرا؟».
علم : «اجازه هس نمايشنامه شو اجرا كنيم؟».
معلم : «باشه فقط زود باشين كه الان زنگ تفريح مي خوره ، منم مي خوام چايي بخورم».
علم : «ابراهيم تو نقش منو بازي كن. جواد ، تو نقش مارسلوس رو. منم نقش كتاب رو بازي مي كنم. خب آماده يين. بزار اول بگم كه به سايت خراشاد ايميل كنيد…».
علم : «آه من احساس گناه مي كنم. مارسلوس ، سردار بزرگ روم ، از اين شهر در گذر كه بزرگان آن به نيروي علم ، به نيروي من ، در كار قلاع اند و تو هرگز بر شهر سيراكيوز چيره نخواهي شد.»
مارسلوس : «صداي نفس هاي سپاهيان مرا نمي شنوي چه ولوله اي كرده اند؟ اگر ها كنند هيرون و جنگجويانش به دريا افتند. از هيرون انديشه مي كني يا از ما؟ بامدادان بر زمين سيراكيوز چون تند بادي حمله مي بريم و شامگاه بر بستري ابريشمين به فتح تازه دل خوش كنيم.»
علم : «اما مارسلوس! تعداد اندك آنان را منگر. ميان آنان مردي است كه از من بهره دارد. ارشميدس تو را سال ها در جنگ دارد.»
كتاب : «راست مي گويد مارسلوس. كلمه هاي مرا بنگر چگونه خروش دارند. ارشميدس در ساز و برگ جنگ است. ماشين جنگي ارشميدس جنگجويان دشمن را يكي يكي به خاك نمي خواند. خوان خاك پشت باروي سيراكيوز يكجا جنگجويان تو را مي خواند.»
معلم : «آخر داستان چي مي شه؟»
كتاب با اندوه : «آخر داستان پلو تارك تاريخ نگار يوناني رو به معلم مي كنه و مي گه : سپاهيان مارسلوس پس از سه سال شهر رو تسخير مي كنن. آقاي معلم من وقتي آدما رو مي بينم احساس شرمندگي مي كنم.»
يه روز لئوناردو داوينچي كه مي خواست كاري براي خودش تهيه كنه ، نامه اي به دوك حاكم ميلان مي نويسه.. از فن قلاع و كشورداري براش مي نويسه. آخرشم مي نويسه كه من نقاشم. اينجا راسل مي گه :اما من فكر نمي كنم دوك نامه رو تا پايان خونده باشه. من كتاب هستم ، پسرم علم رو هم دوست دارم.
سایر نوشته های نویسنده:
تمام حقوق نوشته ها و تصاویر این تارنما، تحت لیسانس Creative Commons و متعلق به خراشاد میباشد لذا استفاده از تصاویر و نوشته های آن در نشریات, روزنامه ها، سایت ها و وبلاگها, پس از اطلاع نویسنده و یا مدیریت تارنما، تنها با ذکر منبع به همراه درج لینک خراشاد, بلامانع است.
Texts, Images, Audio and Video by KhorAshaD is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 3.0 Unported License
نوشته بعدی>> دلتنگی! / اگر ايران به جز ويران سرا نيست، من اين ويران سرا را دوست دارم….
نوشته قبلی >> ماخونیک، نگاهی دیگر (م. آرین پور)/ Photos of Makhunik
دیدگاههای تازه